groeten uit Yangshuo

In de trein van Wuhan naar Guilin is het opnieuw feest, ik ontmoet een groep van 8 chinese jongeren die al flink alcohol hebben lopen weghappen. 1 van het stel is in slaap gevallen op een tafeltje. Ik praat wat met een aantal die wat minder hebben gedronken. Opnieuw krijg ik weer allemaal eten toege-stopt, dit keer wat exotischer. Hanenpoot, hier zit opvallend weinig vlees aan. En slakken waarbij ik vraag of ze levend of dood zijn maar krijg hier geen duidelijk antwoord op omdat ze niet snappen wat ik bedoel. Chinezen eten zowiezo allerlei vreemde dingen, op de menukaart kom je de
volgende dieren tegen: hond, kat, rat, duif, eend en slang. Ook wordt veel orgaanvlees gegeten, varkensdarm bijvoorbeeld. Ze horen er eigenlijk van op als je zegt dat je die dingen in jouw land niet eet. Ook spreek ik een chinees stel waarbij de vrouw kungfu lerares is. Kungfu is een verzamelnaam
voor veel chinese vechtsporten.

Vanaf Guilin neem ik een bus naar Sanjiang. Een rit van bijna 6 uur waarbij de bus niet 1 x een stop maakt, alleen om wat passagiers uit of op te laten stappen. Daarnaast is de rit vrij heftig, een groot deel van de route gaat over onverharde wegen en op veel plaatsen wordt aan de weg gewerkt. Hierdoor
moeten we af en toe stoppen omdat dan de grond gelijk wordt gemaakt. Ook versjouwt op sommige plekken de conducteur wat rotsblok-ken omdat ze anders in de weg liggen. Vanaf Sanjiang een minibus naar Chengyang. Hier blijf ik 2 nachtjes in een klein hotel. Deze plaats staat bekend omdat de Dong mensen
(een soort bergstam) er wonen. Deze mensen hebben hun eigen gewoonten nog behouden, zang/dans/kleren/taal en festivals zijn hier heel anders dan in de omgeving. De eerste avond zie ik een soort show met zang en dans. Het grappige van de show is eigenlijk dat het allemaal lekker spontaan gaat, er
wandelt een kip tussen de dansgroep door. Ook rent een klein jochie naar zijn moeder en er wordt wat heen en weer gevoetbalt door wat kleine koters.

De volgende dag doe ik een wandeltocht langs de verschillende dorpjes, die allemaal dichtbij elkaar liggen. Een chinees jongentje wandelt een heel stuk met me mee en helpt me af en toe met de weg. Ik trakteer hem op een maaltijd maar even later gaat hij toch nog zeuren om geld. Je kunt zien dat deze mensen ook soms foreigners zien. Onderweg wordt bij elke brug of drum-tower (soort tempel) die prachtig versierd zijn om een donatie gevraagd voor het
behoud of verbouwen van dit gebouw. Als je wat doneert dan wordt je naam in chinees schrift op een grote lijst geschreven. In de tempels hangen wat oudere bewoners die hun dag vullen met kaarten, slapen, TV kijken en roken. Meestal vragen de oudje's of ik even bij ze kom zitten.

Zeker als ik 1 van de meer afgelegen plaatsen bezoek zie ik dat hier niet veel toeristen komen. De school is net uit dus ik heb het voordeel dat zo'n 40 schoolkinderen tijdens de route me vergezellen. Elk kind wil naast me lopen en vergelijken hoe lang ik ben vergeleken bij hen. Daarnaast stort
iedereen allerlei vragen over me heen, maar door mijn gebrekkige chinees heb ik meestal geen idee wat ze bedoelen. Op 1 van de vragen heb ik wel een antwoord, 'liang mi' oftewel 2 meter lang ben ik. Bij het dorp wordt eigenlijk een beetje vreemd gekeken, daar is de schooljeugd maar er loopt
een lange, blonde jongeman in het midden. Ik voel me net de 'rattenvanger van hamelen'. Bij het dorp wordt druk geklust om een nieuwe drumtower te maken, dit gebeurt nog zonder elektrische apparaten, gewoon met zaag en beitel.

Dezelfde avond ontmoet ik een jong chinees stel dat allebei voor een hotel werkt, maar nu even reist. Ze komen 's avonds mee naar mijn hotel en zo praten we de hele avond, dit keer engels. Favoriete sporten in China zijn tafeltennis, badminton en volleyball. Ik probeer ook wat kritische vragen te
stellen. In China zijn veel (kritische) boeken uit het buitenland verboden, daarnaast zijn veel websites op het internet hier niet toegangkelijk. De nieuwssite van de BBC is bijvoorbeeld niet te bereiken. De regering heeft dus een dikke vinger in de pap met veel zaken. Toch ervaren ze niet dat ze te weinig vrijheid hebben. Mao Zedong is hun grote held, dat was ook al de held van de 10 mannen op de boot. Een paar hadden zelfs een speldje met zijn gezicht erop.

Even een duik in de geschiedenisboeken. Tot 1911 had China verschillende dynastieen met hun keizers. Daarna kwam de regering aan de macht met onder andere de communistische partij aan de macht. Een van de leiders was Mao Zedong. Mao heeft veel goede dingen gedaan, de economie en de productie van
de landbouw zijn omhoog geschoten in zijn tijd. Maar er zijn ook miljoenen mensen onder zijn bewind doodgegaan. Vele intellectuelen, studenten en andere mensen met kritiek op zijn beleid werden naar speciale werkkampen gestuurd en daar waren de omstandigheden bar slecht. Dus wat mij betreft kun je Mao vergelijken met mensen als Hitler en Stalin. En dan met een T-shirt
of broche van zo iemand rondlopen of zo iemand overdreven adoreren vind ik een beetje vreemd.

De volgende dag 5 uur lang over onverharde wegen naar Zhaoxing, alweer een plaats met bergstammen en drumtowers. Hier blijf ik 2 nachtjes. De eerste avond zie ik een show met dans en zang en de volgende dag praat ik wat met de mensen van het hotel en loop wat rond in het dorp. De volgende ochtend
zou de bus 9:00 vertrekken, dit blijkt ineens 8:30 te zijn. Door de regen
van afgelopen nacht is de bus aan de vroege kant, de logica hiervan ontgaat me. De bus wacht speciaal op mij. De vrouw van het hotel en de conducteur van de bus helpen me mee met inpakken. De bus heeft moeite met berg opgaan. Door de regen glippen de wielen van de bus regelmatig door. Op een paar
plekken moet iedereen uitstappen en helpen met duwen. De wielen glippen, de kont van de bus zwaait van links naar rechts en de stukken modder vliegen om je oren maar het werkt.

Ik kom bij het volgende dorp erachter dat ik mijn paspoort in die haast heb laten liggen in het hotel dus ik stap bij het eerste dorp eruit om weer een bus terug te pakken. Terug in Zhaoxing blijkt dat er geen bussen meer gaan dus ik slaap nog een nachtje in het-zelfde hotel. Het blijkt dat de eigenerasse de chauffeur van de bus voortdurend heeft gebeld om me te vertellen van mijn paspoort. Maar zijn mobiele telefoon stond uit. Het eten was in het hotel goed en de mensen aardig, dus voor mij is het ok. Elke
avond werd speciaal voor mij tijdens mijn diner een DVD opgezet met een chinese kungfu film compleet met engelse ondertiteling. Aan het einde van de film zat meestal het halve dorp mee te kijken. Zhaoxing is een klein
plaatsje maar het telt maar liefst 4 elektronika-winkels met breedbeeldTV's.
Lokale specialiteit is rattenvlees, maar ik houdt het bij tofu, groenten en rijst.

De volgende dag een lange rit naar Yangshuo waar ik nu zit, per 3 verschillende bussen in 12 uur. Yangshou heeft Xi Jie, oftwel weststreet, dit lijkt veel op Tamel in Nepal. Dus allemaal restaurants waar Chinezen proberen westerse maaltijden zoals pizza en pasta na te maken. Daarnaast CD-
en souvenierwinkels en de nodige reis-bureaus. Ik blijf hier 4 nachten, mede
omdat ik niet eerder een bed kon reserveren op de treinreis naar Kunming. Maar Yangshuo is prachtig, vooral bekend vanwege de rotsachtige pieken die hier en daar als spelden uit het landschap omhoog steken. 2 dagen ben ik erop uit getrokken per fiets. Het was een mountainbike met zowel achter- als voorvorkvering, voor maar 10 yuan (1 euro) per dag. De route is prachtig en
voert langs een rivier met hier en daar een klein dorpje langs de weg. Alleen pech heb ik dat als ik zo'n 16 km van Yangshuo een lekke band krijg. Ik vraag wat locals om raad want meestal kun je al voor 5 eurocent je band laten plakken. Waar ik begrijp dat de locale fietsspecialist er niet is.
Maar de locals zijn gelukkig inventief, ze binden mijn fiets achterop een motor en zo ga ik samen met fiets achterop de motor voor 2 euro terug richting de stad.